SPAT onderzoekt

Backpacken in Australië: nog geen verleden tijd, toch?

We kennen allemaal mensen om ons heen die naar Australië vertrekken om hun droom te verwezenlijken: backpacken in het prachtige continent Australië. Toch blijkt uit cijfers dat het aantal backpackers in Australië aan het afnemen is. Australië is natuurlijk geen goedkoop land, maar waarom is er juist nu sprake van deze afname? Als mogelijke reden hiervoor wordt de invoering van een belastingplicht voor werkende backpackers gegeven. Veel backpackers proberen namelijk een bepaalde periode of gedurende hun hele reis te werken om de hoge kosten van deze reis enigszins tegemoet te komen. Om dit voor elkaar te krijgen moet men een working-holiday visum aanvragen en uit cijfers blijkt dat dit aantal bij fruittelers is afgenomen. Aangezien fruitteling werk is waarbij veel backpackers ingezet worden, lijkt het erop dat er minder backpackers naar Australië vertrekken. Backpackers beïnvloeden dus het land van bestemming, maar welke impact hebben ze precies? En zal de afname van het aantal backpackers zich alleen maar voortzetten of zegt deze ontwikkeling niet veel en is het gewoon tijdelijk?

De term backpacken verwijst naar een heterogene groep toeristen die een sterke en toenemende invloed op de economie uitoefent. Deze economische invloed komt echter niet volledig tot uiting, omdat deze invloed door bepaalde mensen zoals toeristenplanners en beleidsmaker niet als positief wordt ervaren (Paris & Teye, 2010, p. 244). Door in te zien dat backpackers bij kunnen dragen aan de economie van een land zouden landen met veel backpackers hier wellicht profijt uit kunnen halen. Voor een land als Australië vormt toerisme dan ook een belangrijk onderdeel van de economie. De bijdragen van toeristen kunnen eenvoudigweg bestaan uit het doen van uitgaven in het buitenland. Maar ook het verrichten van werk in het vakantieland stimuleert de economie van dat land. Uit onderzoek blijkt bovendien dat mensen die ontsnappen uit het dagelijkse leven om te gaan backpacken in het buitenland veelal op zoek gaan naar tijdelijke banen in dat land (Mohsin & Ryan, 2003, p. 118). Backpackers zouden dus juist omarmd moeten worden door een land als Australië. Om er achter te komen of de afname enkel te maken heeft met de ingevoerde belastingplicht moet nagegaan worden of mensen nog dezelfde instelling hebben tegenover backpacken in Australië. Motieven van backpackers zijn de achterliggende gedachtes van het backpacken en hierop bouwen de keuzes die ze maken vaak voort. Je kunt een onderscheid maken tussen motieven die vaak onbewust voor vele backpackers gelden en een reeks motieven waarvan er voor iedere persoon één of enkele van toepassing van zijn.

Er zijn verschillende algemene interpretaties aan het avontuur van het backpacken te geven. Het kan allereerst worden gezien als een soort overgangsritueel tussen de ene en de andere levensfase (Mohsin & Ryan, 2003, p. 118). Deze overgangsfase zien we in de moderne wereld, waar we vandaag de dag in leven, vaak terug. We hebben namelijk de behoefte om tussen de middelbare school en het studentenleven, tussen de bachelor en de master, tussen het studentenleven en het werkleven of na het werkleven er tussenuit te gaan. Aan deze overgangsfase wordt veelal de associatie gegeven van een persoonlijke wereldreis. Deze moet als het ware de nieuwe periode van je leven inluiden. We kunnen deze wereldreis verschillend vormgeven, maar een bekende vorm is het backpacken in Australië. Verder dient het backpacken vaak als ontsnapping aan de huidige dagelijkse sleur (Mohsin & Ryan, 2003, p. 118). Deze sleur kan bestaan uit een studie of een baan en door hiermee te stoppen voor bijvoorbeeld een half jaar wordt die sleur voor een moment uit de weggegaan. Backpacken wordt ten slotte ervaren als een zoektocht naar de ware zelf (Mohsin & Ryan, 2003, p. 118). Dit geven backpackers veelal ook aan: “ik ben er achter gekomen wie ik nu echt ben” en “ik ben helemaal tot mezelf gekomen” zijn bekende uitspraken.

Maar naast deze, soms onbewust, vaak collectieve gedachten achter het backpacken zijn er ook persoonlijke motieven om te backpacken. Er zijn verschillende motieven op te noemen, maar hiervan zijn sommigen afhankelijk van de reiservaring die een persoon al heeft opgedaan. Dit zijn motieven als het doormaken van een persoonlijke of sociale groei, het opdoen van ervaringen, het zo lang mogelijk met een laag budget reizen en het onafhankelijk zijn. Twee motieven die als doorslaggevend worden gegeven, zijn het opdoen van culturele kennis en het ontspannen (Paris & Teye, 2010, p. 244). Het opdoen van culturele kennis bestaat hierbij uit het verkennen van andere culturen, het opdoen van kennis en het aangaan van de interactie met locale inwoners. Het tweede doorslaggevende motief, het ontspannen, bestaat uit het fysiek en mentaal ontspannen en het zich begeven in een kalme omgeving. Het opdoen van culturele kennis wordt hierbij gezien als de belangrijkste factor in de aantrekkingskracht van het backpacken. Culturele kennis opdoen is dan ook waar backpacken voor staat: het verkennen van de wereld (Paris & Teye, 2010, p. 255).

De motieven van backpackers maken het onbegrijpelijk dat er een negatieve ontwikkeling aan de gang is wat betreft het backpacken in Australië. De motieven lijken niet tijdgebonden te zijn en lijken juist meer toepasbaar op de huidige moderne samenleving met een duidelijke focus op reizen. De afname in backpackers in Australië kan je daarom niet zien als gevolg van een duidelijk veranderende gedachte wat betreft het backpacken, maar eerder als het gevolg van een ingreep, zoals de belastingverplichting. Zo’n ingreep heeft negatieve gevolgen voor de ‘cultuur van het backpacken’, want juist backpackers stimuleren de economie van het land. Beleidsmakers zouden daarom de positieve impact van backpackers moeten inzien en hun beleid aan deze positieve impact moeten aanpassen. Het afschaffen van de belastingplicht voor werkende backpackers zou hierbij een eerste stap in de goede richting zijn. De negatieve ontwikkeling kan op deze manier gemakkelijk weer omslaan in een positieve ontwikkeling.