SPAT vindt

Dilemma’s van een twintiger

‘Help, ik word oud! Waar ga ik heen met mijn leven?’ Zulke gedachten springen op de vreemdste momenten naar voren. Om me heen zie ik dingen gebeuren die me lichte paniek bezorgen. Je kent het wel, vrienden die huizen kopen en kinderen krijgen. Veel mensen om me heen lijken hun leven prima op de rit te hebben. En waar ben ik? Ik eet gerust taart als avondeten, kan nog net een hamster in leven houden en heb geen idee wat ik ga doen ‘als ik later groot ben’.

Nog maar een tiental jaar geleden dacht ik dat ik op mijn huidige leeftijd een man, twee kinderen en een rijtjeshuis zou hebben. Dit beeld is geen waarheid geworden. Erg vind ik dat niet, maar wel vraag ik me af of ik dingen ooit ‘op orde ga krijgen’. Want dat ik richting de 30 ga, vind ik toch wel een dingetje. Toegegeven, ik ben pas net aan de verkeerde kant van de 25. De wereld ligt voor me open, maar ik weet helemaal niet waar ik sta en heen wil! Soms is vrijheid fijn, maar soms ook niet. Wat moet ik toch met die druk om iets te maken van mijn leven?

Ik vraag me af of ik die onrust ook zou voelen in een andere samenleving dan de onze. Mensen hebben namelijk altijd een mening en dat beïnvloedt me. Of je nou een feestende losbol bent zonder vaste baan of een huisje-boompje-beestje-plaatje opbouwt met je vaste partner, je kunt altijd rekenen op commentaar. Eigenlijk doe je het nooit goed. Wanneer je aan bepaalde eisen voldoet, ben je succesvol. In onze maatschappij wordt van alles van je verwacht. Of wacht, misschien ben je zelf degene die verwachtingen schept?

Iedereen volgt zijn of haar eigen pad en dat moeten we van elkaar respecteren. Het is hartstikke leuk dat mijn vrienden bezig zijn met echo’s en notarissen, maar zelf ben ik daar nog niet aan toe. En dat is prima. Blijven ontwikkelen is goed voor ieder mens, op welke manier en op welk tempo dan ook. Ik ga dus rustig verder met uitzoeken wat ik met mijn leven ga doen. In ieder geval minder panieken en meer gebruik maken van mijn vrijheid. Maar vooral, het meer oké vinden waar ik nu sta. Dat ‘als-ik-later-volwassen-ben-en-alles-op-orde-heb-moment’ bestaat namelijk helemaal niet. Oud word je hopelijk vanzelf, het is aan jezelf om tevreden te zijn met de manier waarop.

Voorlopig blijf ik dus trots als het me lukt om een kastje in elkaar te zetten. Als kinderen ‘u’ tegen me zeggen, zeg ik dat ze niet zo gek moeten doen. Ik ben intens tevreden met mijn adult skills als het lukt om mijn was zo op te hangen dat ik die niet hoef te strijken. En taart eten als diner, dat blijft misschien wel mijn leven lang!