nostalgisch cabaret met Nabil
SPAT recenseert

Nostalgisch cabaret met Nabil

Een kist met oude spullen, een Australian trainingspak en een zwartgelakte piano – meer heeft cabaretier Nabil Aoulad Ayad in zijn eerste voorstelling niet nodig. Nabil vult de avond met herinneringen, waar het trainingspak en de houten kist symbool voor staan. De 33-jarige cabaretier neemt je mee door de tijd en duikt met zijn eigen versies op bekende pop- en hiphopliedjes terug in de tijd, terug naar de jaren 90.

Toen ik de voorproef van ‘Tijdmachine’ las, dacht ik gelijk dat het stuk een soort ode zou zijn aan simpelere tijden en voor mij, als begin twintiger, vooral als herkenning zou voelen. Op maandag 9 oktober stroomde de Kleine Komedie aan de Amstel vol. Niet alleen mensen uit mijn leeftijdscategorie, nee wij waren zelfs ondervertegenwoordigd, mensen van midden dertig tot eind zestig kwamen op de voorstelling af. Ik vraag me dan ook af of de rest van de zaal, net als ik, kippenvel kreeg toen Nabil het podium betrad, achter de piano plaatsnam en een akoestische versie van DJ Paul Elstak’s  ‘Rainbow in the Sky’ opvoerde. Een nummer dat voor Nabil onmiskenbaar de jaren 90 en de gabbercultuur representeert. Mij deed het denken aan de vele avonden stappen met vrienden, want door de jaren heen is het nummer een klassieker geworden in iedere kroeg en discotheek.

Waar gevestigde namen in komedieland waarschijnlijk met een soort sciencefictionachtige tijdmachine het podium op zouden komen, hield Nabil het klein. Hij maakte het persoonlijk, door met zijn twijfels over de toekomst en verloren jongensdromen terug te keren naar zijn jeugd. Hij vond op de zolder van zijn moeder een kist met oude spullen. Van huis uit had hij geleerd niet te lang stil te staan bij het verleden, want stilstaan is tenslotte achteruitgang. En dat had hij al die tijd niet gedaan.

Met het openen van die kist herinnerde Nabil zich dingen die hij door de jaren heen vergeten was. Hij droomde ervan om, zoals elk kind in de jaren 90, later Power Ranger te worden. Dat kinderlijke, onschuldige en enigszins naïeve keert de hele voorstelling terug. Tijdens zijn verhaal hoor je hem worstelen met vooroordelen over zijn afkomst en het misgunnen van zijn talenten. Niemand had er vertrouwen in dat hij het zuiden ooit zou verlaten om het te gaan maken in Amsterdam. Bij de talentenjachten in de omgeving van Waalwijk was er altijd wel iemand die meer uitblonk dan hij. Zo’n singer-songwriter, die toevallig ook danste, poëet was en ongelooflijk goed was op school.

Misschien kun je ‘Tijdmachine’ beter omschrijven als een coming of age-verhaal. Nabil slaagt erin om alle perikelen van het opgroeien en de tijdsgeest van zijn jeugd overtuigend, geestig en soms emotioneel over te brengen. Zijn stem is daarbij de grootste troef die hij inzet. Hij springt naadloos van karakter naar karakter, wisselt daarbij van stemklank, accent en taal. De hilariteit van zijn personages is af en toe absurd, maar Nabil weet hoe hij daarmee clichés een hak moet zetten. Wie verwacht dat Nabil zwelgt in melancholiek is bij het verkeerde cabaret gaan zitten. De komiek snijdt op een ironische manier hedendaagse maatschappelijke kwesties aan en bouwt daarmee laag voor laag zijn eerste stuk op. Soms heeft hij moeite om zelf zijn lach in te houden, maar dat vergeven we hem, omdat dat laat zien hoeveel plezier Nabil heeft in het optreden.

Nadat Nabil al hakkend het podium verliet op de oorspronkelijke uitgave van DJ Paul Elstak, keerde hij terug om met de mensen die hij betrok tijdens het improviseren na te praten. De allure van een groot komiek, maar de houding van een man met nog zijn beide benen op de grond. Het enige minpunt dat ik kon ontdekken is de onbeantwoorde vraag welke kleur Power Ranger Nabil wilde worden. Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende voorstelling ‘Monopoly’ die volgend jaar in première gaat. Voor nu toert Nabil nog door het land met ‘Tijdmachine’.